Ik respecteer de privacy van anderen. Uit principe. En uit zelfbescherming. Mijn kop roteert zo al 24/7 als een Jack Russel op speed, dat ik echt geen nood heb aan het mijzelf nodeloos zot maken met verwarrende informatie. Ik kan ook geen geheimen bewaren. Zo had ik beloofd te zwijgen toen mijn neef mij toevertrouwde dat mijn broer peter zou worden van zijn eerstgeborene. Ik kon het niet laten mijn broer toe te fluisteren dat hij dringend eens moet langsgaan bij het gezin in wording. Achterlijk is mijn bloedverwant niet, dus de verrassing was meteen verast. Nog een voorbeeld van mijn episch falende mond: mijn Turkse collega, een negentienjarig perfect opgemaakt (want ze wil schoonheidsspecialiste worden, ahja) en hooggehakt knap ding gaf met het schaamrood op de wangen toe dat ze geen maagd meer was en dat haar familie haar zou buitengooien als dat ooit uitkomt. Et voilà, ik gooi dat zomaar online. Ik ga naar de hel. Sowieso.

Ik heb mezelf dus opgelegd niet langer op zoek te gaan naar wat mij en anderen rondom mij schade kan toebrengen (het roken niet meegerekend, désolée). Als mijn liefste ijverig ons bezwete bed verlaat om naar de les te gaan en ik braaf op hem wacht met koffie en Goedeles als verstrooiing, ga ik bewust niét op zoek naar Dat Wat Niet Gezien Mag Worden.

En met reden. Wie niet horen wil, moet voelen: terwijl Vagebond vorige week lustig aan het paperen was en Goedele mij niet langer kon boeien, werd ik overmand door een verlangen om zijn kindertijd te ontdekken. Hij wees mij de lade met fotoalbums en ik ging aan het snuisteren. De toorn Gods liet niet lang op zich wachten. Het eerste album dat ik opensloeg ging inderdaad over zijn kindertijd. Met name de tijd waarin hij nog zorgeloos rondzweefde in zijn moeders baarmoeder en zij zich vol overgave tentoonspreidde voor vaderliefs klikgrage camera. Oh the horror! Zijn ouders stammen nog uit het tijdperk waarin scheren onnatuurlijk leek en het lichaam als geschenk van de natuur in vol ornaat aanbeden moest worden. Mama Vagebond nadien recht in de ogen kijken was een ware kwelling.

Ooit greep ik onwetend en nieuwsgierig (ik blijf wel een vrouw, quoi) naar zijn fototoestel op een van die zalige voormiddagen waarop ik huisvrouw kan spelen tot manlief zijn voeten onder tafel schuift. Het duivelsgebroed stond op de koffietafel en ik dronk toevallig net koffie. En ja hoor, tussen de vakantiekiekjes uit Lyon, Sardinië en New York preek plots het guitige gezichtje van een blond, slank, blauwogig en lipgepiercet meisje: de Ex. Hun trip naar de zee stond in 30 frames voor eeuwig op mijn netvlies gebrand. Hoe ze samen lachten, kusten, verliefd naar elkaar staarden. Ik walgde ervan.

Het twijfelen kon beginnen. Met de Ex was hij vier jaar samen geweest. Fokking vier jaar! Mijn langste ‘relatie’ was meteen ook mijn allereerste. Ik was zeventien en dolverliefd. Vijf maanden later was ik het beu. Dat kàn geen goed teken zijn. Ze is ook zo anders dan ik. Zij is blond en slank in die mate dat ik “eet iets!” riep naar de camera. Ik heb oranje manen en ben daar waar het hoort behoorlijk voluptueus. Piercings sierden haar gezicht. Ik heb een bescheiden gaatje bovenaan mijn rechteroor dat geldt als rebellie en eeuwige vriendschap met mijn ‘kliekje’ toen ik veertien was. Voor de rest is mijn lichaam ongeschonden.

Met tranen in mijn ogen zette ik de camera terug op tafel. De koude koffie smaakte vreselijk. De sigaret die erop volgde kon mij niet kalmeren. Ik bedacht de meest ridicule excuses om te gaan lopen en Vagebond een leeg huis te laten aantreffen. Ik goot mezelf een verse tas koffie uit en ging moedeloos in de zetel zitten. Niño kwam miauwend tussen mijn benen kronkelen waardoor ik koffie morste. Goedele moest eraan geloven en net toen ik vloekend met keukenpapier haar glossy hoofd schoonveegde, viel mijn oog op de titel van een artikel: “Pijpen met piercings. Pijn inc.”

Ik schaterde en kuste Goedele vol op de lippen. Merci, Goedele. Merci.

Soms ben ik toch zo’n wijf. Zo’n verachtelijk wijf. Zo’n wijf dat niet buitenkomt bij een bad hairday of vijf minuten voor ze echt de deur uit moet - wil ze haar bus nog halen - nog een andere outfit aantrekt omdat ze er te veel of net te weinig als een hoer uitziet. Een wijf zijn, is een sleur.

Mabon, hierover gaat deze blog helemaal niet. Het gaat erover dat er een moment komt waarop dat allemaal geen zak meer uitmaakt. En dat moment heeft vaak een penis.

Als ik bij Vagebond ben, en dat klinkt heel melig maar het is echt wel zo, valt die sois belle-last van mijn schouders. Niet dat ik opeens ongeschoren en ongewassen zijn lakens induik (fuck, no!) maar het is opeens niet meer zo essentieel. Na de ochtendlijke gezamenlijke douche, hangt er geen milligram make-up meer aan mijn sproetenkop. Aan het prille begin van onze relatie hield ik nog angstvallig een toiletzakje met the essentials achter de hand. Mascara, verfrissende doekjes, dagcrème, lipgloss,… het wijf in mij kon het niet laten. Zo kon ik aan de ontbijttafel verschijnen met dezelfde gratie waarmee ik de avond voordien zijn bed was ingedoken.

Eenmaal ik besefte dat hij ook, misschien zelfs liever, naar de bakker zou lopen en eitjes voor me zou koken als ik met mijn mottige ochtendkop naar beneden strompel, was de beslissing snel gemaakt (fair enough: ik was ook mijn toiletzak vergeten). Ondertussen is zijn bed ons kleine fort van dons, zijn douche een geweldige oefenlocatie voor onze Kamasutramissie en zijn kleren een tweede huid geworden. Toegegeven: zo’n rauwe aftersexlook nodigt ook enkel uit tot meer. Ochtendstond heeft…euh.

Gisterennacht kwam ik op het idee om dit te schrijven. Toen Jazz onder mijn donsdeken kroop en zich tegen mij aan nestelde. Lepeltje liggen kan ze helaas niet. Ze voelt het liefst van al mijn hartslag tegen haar voorpoten kloppen.

Voor zij die dachten dat ik hier even een exposé ging geven van mijn nieuwste muzikale ontdekking: tant pis. Jazz kan me enkel bekoren als ik tijdens de vroege, late, volle en halve uurtjes aan de toog van het Damberd hang of als ik op een zwoele zomernacht een passionele hengst tussen de lakens heb. Liever beesten dan mensen in mijn bed, zo blijkt.

Het zou niet de eerste keer zijn dat ik het idee van crazy old catlady als zeer realistisch toekomstbeeld in mijn hoofd prent. Jazz is nu al mijn surrogaatbaby: dat jankt nu en dan, moet genoeg eten en drinken krijgen en kakt zo vaak dat ik er soms gewoon een kurk in wil rammen. Het verschil lijkt mij niet noemenswaardig. De voordelen daarentegen…don’t get me started. Mijn tepels moeten geen kloven verduren, de rest van mijn lijf blijft strak en striemvrij, ik moet niet in het holst van de nacht opstaan om hongerige buiken te stillen, er zijn geen grootouders die je elke week moet entertainen en de kans dat er echt een lelijk geval bijzit, is zeer klein. En zelfs een schele kitten blijft een cute little ball of fur.

Ik ben eigenlijk een grote fan van surrogaten. Waarom verse soep maken als je even goed een zakje gezelligheid kan oplossen in kokend water. Waarom aan de nieuwste trends bakken geld uitgeven als je ze luttele maanden later in de betere madeinbangladeshmegastore terugvindt? In beide gevallen kan je een opmerking maken over kwaliteit, maar zo gaat dat met surrogaten. Het is een gemakkelijkere maar ook minderwaardige bevrediging. Ik maak me er niet druk om. Mijn kwantitatieve hedonistische trekken zijn dominanter dan hun kwalitatieve collega’s.

Dus ja, het is misschien een tikkeltje zielig om te bekennen dat ik liever de lakens deel met mijn kat dat met een echte vent, maar onbekend maakt onbemind. Ik ben openminded genoeg om het een kans te geven, maar ik waarschuw alvast: ik eis ruim de helft van het bed op en Jazz houdt van (los)hangende speeltjes. Een boxershort is dus aangewezen.

Misschien ben ik van de oude stempel. Ik ben gebloemd uit een generatie die met een grote fuck you naar de wereld keek. Volwassen zijn was niet het Begeerde Goed. We wilden niet met onze neus op de rottende feiten die onze toekomst waren, gedrukt worden. We droegen bekladde Eastpakrugzakken, Killah Babe broeken die tot aan de knieën doorweekt waren bij de minste bui en slenterden rond in sk8schoenen met felgekleurde veters. Greenday was nog niet aan een comeback toe en een douchende papa was de enige vent die we tot dan toe naakt hadden gezien.

Maar nu word ik onder de voeten gelopen door Geile Huppelkutten (in’t West-Vlaams een perfecte alliteratie). Ze zijn praktisch net van de tiet en zoeken al een alternatief om hun zuigreflex op de oefenen. En die vinden ze. Bij Onze Mannen. Je kan het hen niet kwalijk nemen. Niemand is tegen ze opgewassen. Zelfs ik betrap mijzelf op een occasionele staarsessie als zo’n wulpse leeuwin mijn pad kruist. Gehuld in een strakke skinny jeans (zo van die broeken die enkel voor 14 tot 18-jarigen ontworpen zijn blijkbaar, want mijn heupen schreeuwen na anderhalf uur om vers bloed), op torenhoge hakken en de haren schijnbaar argeloos opgestoken maar uiterst doeltreffend om te grijpen tijdens een sessie doggy style.

Ze hebben het piekfijn uitgedokterd, deze jailbaitnymfomanen. Ze walsen onze feestjes binnen en winden (al dan niet prille) twintigers rond hun hoerenroodgelakte vinger. En mijn generatie vrouwen (al zit er maximaal een leeftijdsverschil van acht jaar tussen), die grootgebracht zijn met de normen en waarden die preken over zelfrespect en haar op je tanden, kunnen enkel machteloos toekijken. Terwijl wij hen een pint willen trakteren (zo feministisch zijn we wel), trakteren zij onze mannen op een degoutant diepe cleavage en een onzichtbare, maar zeer leesbare “easy”-stempel op hun voorhoofd.

Het is een onbegonnen strijd. We kunnen enkel wachten tot de opposite sex zijn verstand terugkrijgt, nadat ze inzien dat deze Sesamstraatsletjes er zelf geen hebben. Op het einde van de rit winnen wij wel. Niet omdat we braaf en frigide zijn. Integendeel. Maar we hebben tenminste een persoonlijkheid. En met een beetje chance: aan het tempo dat zijn hun benen spreiden, ben ik op mijn dertigste nog tight as a baby in tegenstelling tot hun verlepte flamoes.

Dus meisjes, stop met de clips van 50 Cent als toonvoorbeeld van klasse te zien. Gaven ze mij 500 dollar per uur, ik stond daar ook in een gouden bikini rond een paal te draaien. Maar de kans is klein dat ze in mijn curves een goudmijn herkennen, noch in die van u. Dus probeer het eens met een gesprek, charme en een portie geflirt on the side. Het loont waarschijnlijk de moeite. En zie dit niet als een goede raad, maar een waarschuwing. We hebben nog wel wat grof geschut achter de hand.

Op nummer tien, maar eigenlijk voor eeuwig op nummer een in mijn kinderhart: Frank en Frey. Het verliezen van een ouder, wat bij Bambi en Simba de snotvodden boventoverde, wordt in deze Disneyprent omgezet naar een algemene verlatingsangst: veel harder en droeviger dan al de kinderklassiekers samen. Op nummer negen dan de enige klassieker in het lijstje: E.T. Ik kon er niet onderuit. De charme van geen sequel (fuck you, Bambi II) te hebben: E.T. is en blijft weg. Snif.

Over nummer acht kan worden gediscussieerd, maar voor mij is een huilfilm pas écht geslaagd als ik mij levendig kan herinneren op welke momenten de tranen begonnen te rollen. Bij The Green Mile bijvoorbeeld zijn er talloze scènes die mij de volgende dag gezwollen ogen opleveren. Van de muis tot de gigantische neger, van de sadistische cipier tot de executie van ettelijke gevangenen. Dat geldt evenzeer voor The Notebook, die op nummer zeven bengelt. De meeste vrouwen zullen mij geen ongelijk geven: zelden werd een liefdesverhaal zo mooi en zo intens op een scherm gekleefd. Dat het onze testosterongeladen wederhelften weinig doet, is begrijpelijk. Ik zie het even door de vingers.

Bijna had ik blockbuster The Gladiator op nummer zes gezet, toen ik besefte dat Russel Crowe een veel hoger zakdoekgehalte heeft in het prachtige A Beautiful Mind. De hele film bouwt op naar die ultieme zin: “You are the only reason I am… you are all my reasons”. Zet de sluizen maar open!
De slotzin bij uitstek die zelfs de grootste macho op zijn knieën dwingt is uiteraard: “Oh Captain! My Captain!” uit het meesterwerk Dead Poets Society. Alleen al om Dr. Wilson (voor de onwetenden: boezemvriend van Dr. House) in zijn jonge jaren aan het werk te zien, is deze film een aanrader en plaats nummer vijf meer dan waard.

De nummers vier en drie zijn misschien minder bekend. Het gaat respectievelijk om In America en Mar Adentro. In America toont het verhaal van een Iers gezin dat het groene gras opzoekt in de Verenigde Staten, maar ook de mollen uit de tuin heeft meeverhuisd. Stervende mensen zijn voor bleiters hetzelfde als een seksistische opmerking voor Goedele: de druppel.
De enige Spaanse film in het rijtje, Mar Adentro, zou in ieders dvd-kast moeten staan. Met als hoofdthema euthanasie is het niet meteen de meest licht verteerbare film, maar de muziek alleen al (waaronder Paul Potts stokpaardje Nessun Dorma) bezorgt iedereen kippenvel.

Mijn nummer twee ontdekte ik op een willekeurige avond Wijftv. Dan vraag je natuurlijk om problemen en The Life Of David Gale is dat ongetwijfeld voor mensen zoals ik. Een ijzersterke prestatie van Kevin Spacey die on death row zit voor een misdaad die hij niet gepleegd heeft, enkel om aan te tonen hoe vaak onschuldige mensen ter dood worden veroordeeld. Elementen genoeg om de volgende dag koude theelepeltjes nodig te hebben.

Het moet maar eens gedaan zijn met dat gezever. Voor mij hoeft het niet meer. Gooi het allemaal maar op een hoop en fikken die handel. Elk roosblaadje, elke verlovingsring, elke biep van het antwoordapparaat met bijhorende melige boodschap: ik wil het nooit meer zien. Dood aan de chickflick!

Deze middag besloot ik mezelf maar weer eens te kwellen: ik bekeek “He’s just not that into you”. En ik die stomweg geloofde dat deze film komaf zou maken met de clichés van de wijvenfilm kreeg maar weer eens een bord zeemzoet gekwijl voorgeschoteld. Het begon allemaal veelbelovend hoor. Vrouwen moeten eens leren om niet nodeloos te wachten op een vent. Maar op het einde van de rit zijn het de meest logische koppels die worden gevormd en gebroken: het eeuwige koppel dat uiteindelijk toch trouwt in plaats van water bij de wijn te doen, de naïeve hippie die het geluk voor haar neus vindt, de getrouwde highschool sweetheart die zich een scheiding op de hals haalt omdat hij de charmes van Scarlett Johansson niet kan weerstaan (like, duh) en de wanhopige seut die bij haar uithuilschouder uiteindelijk 50 centimeter lager belandt. Stereotypering: denk je?

Het is ook gewoon niet waar. Als ik op een feestje aangesproken wordt door een kerel die met mijn pink nog niets zou kunnen aanvangen, dan geef ik mijn nummer niet. En als ik het met mijn zatte botten toch doe omdat hij er toch zo schattig uitziet (met jailbait kom je dat wel eens tegen), dan breek ik bij het eerste telefoontje als zijn hart. Of toch zeker zijn hoop.

Die enkeling die mij compleet omver weet te blazen, zal mij niet betrappen op hopeloos geknies en gekakel. Ofwel gebeurt het, ofwel niet. Zo simpel is het toch? Als hij niet belt, wil hij je niet. Daar moesten ze voor mijn part echt geen film voor te maken.

Maar ik geef toe, er zijn hindernissen op de baan. Zo weet ik zelf nooit of ik wel de goede keuze maak. De 20-jarige bezopen, vers uit de schoolbanken geperste lasser kan binnen tien jaar wel mooi zijn brood verdienen, gek zijn op kinderen, Claus appreciëren en een adonislichaam hebben. Maar dat zie je niet als hij je gewoon staat aan te gapen vanaf de andere kant van de zaal en ook niet als hij, ogen gefixeerd op je boezem, komt melden dat rood je geweldig staat.

Hetzelfde geldt voor de beginnende dertiger die begonnen is aan zijn boek over het Europa van de toekomst, lesgeeft aan veertienjarigen, een geweldig lijf heeft, maar je nauwelijks durft aanspreken als zijn übersociale vrienden je helemaal inpalmen. Het is soms hartverscheurend als je merkt dat je hart niet scheurt voor dit soort mannen.

Er valt dus geen liefdesbijbel op te stellen. Goed geprobeerd, Goedele, maar het is overbodig. Een overdosis info doet een mens alleen maar twijfelen aan zijn competenties. Smijt ze dus buiten, die films die u achteraf doen denken ‘dat het aan u ligt dat ge nog niet van’t straat zijt’ en die boeken die u beloven dat ge waanzinnig goede seks gaat hebben ‘als ge maar genoeg met elkaar praat in de slaapkamer’. Ik trek nu mijn nieuwste kleedje aan, mijn rode laarsjes en ik ga swingdansen. En diegene die vanavond in mijn bed belandt, hoort enkel de woorden “oh” en “ja”. Als hij het verdient.

De prinses zat rusteloos in haar rijtuig. De uren durende rit van de ene grootstad naar de andere was geen pretje. Haar koetsier verzekerde haar dat de paarden op hun snelst reden, maar het leek alsof de galopperende hoeven het ritme van haar hartslag niet konden volgen. Haar jurk stoorde haar, en ze keek voor de honderdste keer in haar handspiegel om te kijken of haar poeders en olieën hun werk deden.

Toen het hen te heet werd onder de voeten, besloten ze het drinkgelag aan te vatten in een kleiner staminee. Het was er donker en ze namen plaats aan de bar. De waard schonk hen een lokaal gebrouwd bier in en algauw werd de sfeer gemoedelijker. Na uren praten en onschuldig geflirt, realiseerde de prinses zich dat haar rijtuig binnen enkele minuten zou vertrekken, omdat de koetsier en de paarden tijdig de stadspoort van Gent moeten binnenrijden. De prins stelde haar gerust: in zijn kasteel was er nog wel een kamer vrij, nu zijn bediendes en knechten vrij hadden voor de paasweek.

Ze waarschuwde hem dat ze haar deugdelijkheid niet te grabbel zou gooien, hoe lieflijk hij ook overkwam. Hij verzekerde haar dat hij een dergelijk onkuis idee niet op zijn palmares wilde. Ze glimlachten en even had ze spijt van haar berispende opmerking.

“Waar heb ik die kus aan verdiend?” vroeg ze terwijl hij de kamer uitliep.

“Omwille van uw lumineuze schoonheid” antwoordde hij.

“Vlijer!” riep ze hem nog na.

Ze hulde zich in zijn gewaden, want door de plotse beslissing om te blijven, was ze niet voorzien op deze situatie. Het royale bed verwelkomde haar gretig. Zijn geur hing overal en ze sliep als een roos. Geen erwt zou haar wakkerhouden.

De volgende ochtend toonde hij in al zijn glorie dat hij de titel prins waardig was. Hij toverde een rijkelijk ontbijt tevoorschijn waardoor de prinses zich schaamde om haar frigide reactie de avond voordien. Ze wilde het graag goedmaken en hem ter plekke kussen, maar ze bedacht zich. Zo hoort een prinses zich niet te gedragen.

Mn lief,

Het is hier ondraaglijk koud zonder u. Ge zou mij moeten zien zitten nu, naakt onder mijn deken. Als ik opsta, zie ik mijzelf in de spiegel. Geen geheimen meer, ook niet voor u. Het is tegenwoordig abnormaal om van uzelf te zeggen dat ge’r goed uitziet. Elke vrouw moet hunkeren naar naalden en pompen die haar lijf Playboyproof maken. Ik hunker enkel naar u. Waar blijft ge toch? Zijn mijn lippen te droog, mijn borsten te klein, mijn kont te dik? Laat ge daarom op u wachten? Dan moet ik u teleurstellen. Ik kan labello smeren tot ik frieten kan bakken op mijn lippen, push-up beha’s dragen tot ik mijn kin op mijn borsten kan laten rusten en magisch (w)ondergoed dragen waardoor mijn derrière er plots als een perfect, pitloos perzikje uitziet. Maar op dit moment, voor deze spiegel, vallen al die maskers weg. En dan nog zeg ik dat ik er begeerlijk uitzie. Om op te vreten. Dus, mijn lief, aan mijn lijf kan het niet liggen.

Is het mijn grote mond dan? Ik heb het hart op de tong en heb vaak genoeg het schaamrood voelen stijgen tot in mijn haarpunten als ik weer eens te pas en te onpas laat uitschijnen dat de joden wel eens mogen ophouden met zeiken, of dat mijn dochter nooit zal lijken op die 16-jarige huppelkutten die tegenwoordig om twee uur ’s nachts, dronken en halfnaakt in de Overpoort strompelen. Ik straf mezelf vaak genoeg om deze labiele uitspraken. Laat dat niet de reden zijn van uw talmen.

Komt ge iets later? Smaakt uw Leffe zo goed dat ik even op mijn honger moet blijven zitten? Dat begrijp ik. Maar reken niet altijd op zoveel begrip. Ik heb tonnen aandacht nodig, overgoten met een bitterzoete saus van zelfontplooiing en onafhankelijkheid. Ik kan de stad veroveren op torenhoge hakken, slurpend aan een caipirinha terwijl ik mijn nieuwste artikel nog eens controleer op dt-fouten. Zolang ik ’s avonds (met behoorlijk pijnlijke voeten) maar naast u kan neervlijen, speel ik met graagte het spelletje mee van de vrouw van de 21^e eeuw.

Mn lief, het wachten valt me zwaar. Ik heb het er steeds moeilijker mee mijzelf wijs te maken dat het mij niets kan schelen of ge hier zijt of niet.  Want dat is zever. Niet wie mooi wil zijn moet lijden. Wie liefde wil, dié moet lijden. Is het dan verkeerd om naar u te hunkeren, om de nachtelijke gesprekken te missen, uw erbarmelijke kookkunsten die ik toch naar binnen werk omdat ik weet dat ge’r zoveel werk hebt ingestoken en ge eigenlijk gewoon een klein kind zijt, op zoek naar bevestiging? Is het een kwestie van puur masochisme als ik zeg dat ik de nachten mis waarop ik de slaap niet kon vatten omdat ge om de tien minuten rillend van de koorts wakker werd en uw gal meer naast dan in de emmer spuwde?

Ik zal dan maar blijven zitten. Hier. Naakt. Af en toe eens rechtstaan en mezelf bekijken in de spiegel om me ervan te vergewissen dat ik niet plots wat ben beginnen uitzetten of hangen waar het nog niet hoort. Wachtend. Tot ge aanklopt. En ik zonder gêne de deur opendoe omdat ik weet dat ge mij graag ziet in al mijn facetten. Ge knijpt speels in dat beginnende rolletje aan mijn zij. Waarna ge dat kartonnen doosje opendoet en mij vol trots een perfect stuk sachertorte aanbiedt, vers uit Wenen. Vandaar dat het zo lang duurde. Het is u vergeven.

Ik kreeg voor mijn verjaardag een My Little Pony cadeau. Ze heet Minty en doet een kunstje als ze in warm water wordt gedoopt. Vijftien jaar geleden had ik de verpakking opengescheurd. Nu staat het beestje, verpakt en intact, op mijn bureau. Testament van mijn jeugd.